Saturday, May 17, 2008

و اما پرسپولیس!

با قهرمانی پرسپولیس حس گنگی به‌سراغ‌ام آمد. پرت شدم به‌سال‌هایی که جوان‌تر بودم و طرف‌دار دو آتشه‌ی این تیم. چه زود گذشت! یاد این تیم برای من نوستالژی شدیدی به‌همراه دارد. خاطراتی از 5 سالگی تا کنون.
دقیقاً به‌خاطرم می‌آید که 6-5 ساله بودم با دو کودک دیگر در مهدکودک. یکی از دیگری پرسید: پرسپولیسی هستی یا استقلالی؟ قرمزی یا آبی؟ آن‌دیگری گفت: آبی. ناخودآگاه با حالت تاسف به او گفتم: چرا آخه؟ قرمز که خیلی خوبه! پرسپولیس خیلی خوبه. این درحالی بود که قطعاً تا آن زمان در قید هیچ تیمی نبودم. من پرسپولیس را در ضمیرم دوست داشتم. چرا که بعدها فهمیدم سرخ، رنگ محبوب کودکی‌های رنگین من بود.
قهرمانی مبارک.

3 نظر:

Anonymous Anonymous نوشته...

حضرت سوشیانت که دلم برای دیدنش تنگ شده، اولا موسیقی ای که روی وبلاگت گذاشته ای خیلی قشنگ و خیلی غمناک است. ثانیا مشهد آمدی قبلش به خودم ایمیل بزن مرا کسی جز خودم نمی تواند پیدا کند.
وفا

7:44 PM  
Anonymous Anonymous نوشته...

ey ghermeze bala

4:25 AM  
Anonymous افرا نوشته...

سلام سوشیانت عزیز .

همیشه می خونم نوشته هاتون رو .

در مورد این پست هم ، با وجود آنکه فوتبال دوست هستم ولی نه قرمز و نه آبی ، ولی خیلی تحت تاثیر این نوشته افتادم . بسیار زیبا نوشته بودید . زیبا و ملموس . قهرمانی مبارک . هرچند دیر است .

پیروز باشید .

12:08 PM  

Post a Comment

خانه >>